و اما ............ 38

ایمان ترانه آدمی

ترانه ای روی زمین افتاده بود. قناری کوچکی آن را برداشت و در گلوی نازک خود ریخت . ترانه در قناری جاری شد. با او در آمیخت . 

ترانه آب شد . ترانه خون شد . ترانه نفس شد و زندگی .

قناری ترانه را سر داد . ترانه از گلوی قناری به اوج رسید . ترانه معنا یافت د. ترانه جان گرفت . قناری نیز ، و همه دانستند که از این پس ترانه ، بودن است .

ترانه هستی است. ترانه ، جان قناری است .

ایمان ترانه آدمی ست . قناری بی ترانه می میرد و آدمی بی ایمان

(عرفان نظر آهاری ، بال هایت را کجا جا گذاشتی )