پنجره ای رو به رها 2 ( زميني شدن )

یکشنبه 13 شهریور 1390 :

صبح زود حدودا ساعت 5 از خواب بیدار شدیم ( البته من اصلا خوابم نبرده بود )

وسایل رو برداشتیم و به همراه عمو یونس زن عمو و کوثر جون از خانه خارج شدیم ( آخه قرار بود یه اتفاق جالب بیفته ) . وقتی رسیدیم بیمارستان عمو احسن هم اومد و من اصلا انتظار دیدنش رو نداشتم ولی خیلی خوشحال شدم . کارهای پذیرش به راحتی انجام شد و من راهی اتاقم شدم . بعد از طی مراحل و آزمایشات خاص پیش به سوی اتاق عمل . خیلی استرس داشتم کیوان از من بدتر بود ولی همش سعی میگرد که به من روحیه بده و اوضاع احوال رو خوب نگه داره (تفلکی) . ساعت ده پرستارم اومد دنبالم تا راهی اتاق عمل بشم . راستی کیوان چند باری با نماینده بانک خون بند ناف تماس گرفته بود و همش نگران بود که نگه به موقع نرسه . من رفتم اتاق عمل و کیوان آمده شد تا بیاد اتاق عمل. یه حس غیر قابل وصف داشتم نمیدونم چی بود ترس استرس دلهره نمیدونم . دکتر بیهوشی باهم صحبت کرد و راضیم کرد که بیحسی خیلی بهتر از  بیهوشی عمومی خیلی مهربون بود و من حالا خوشحالم که پیشنهادش رو قبول کردم و ازش ممنون هستم . بعد از انجام مقدمات دکتر خودم اومد و دست به کار شد . ساعت 10:30 صدای گریه عزیز دلم تو فضا پیچید و با شنیدن صدای نازش اشک هایم بی اختیار از چشمان جاری شد . در همین لحظه کیوان هم اجاز حضور در اتاق رو پیدا کرد . با دیدنش گریه کردنم دوبرابر شد  درست مثل بچه ای که گم کردش رو پیدا کرده باشد . شادی و هیجان در چشمان کیوان موج میزد . به رها سلام داد و سریع خودش رو رسوند پیشم و دستهایم را گرفت (خدایا شکر ) همیشه بودن کیوان در کنارم باعث آرامشم میشه و این بار بیش از  همیشه . رها رو گذاشتن تو بغلم و من برای اولین بار حس مادر بود را تجربه کردم و چه زیباس این حس و این نعمت . دختر زیبای من زمینی شدنت مبارک . خدایا سپاسگذارم از این همه لطف ونعمت که در حقم روا داشتی . داشتن همسری مهربان و فرزندی سالم .شکر وشکر و شکر